Lotgevallen 59

Lotgevallen 59

TERLENKA

Het geheugen maakt rare sprongetjes. Het was een zonnige herfstdag geweest, de middag liep naar het einde. Ik keek door het raam de straat in. En zonder aanleiding dacht ik ineens aan de oude man met zijn afvalknijper en vuilniszak die regelmatig door de straat schuifelde, de rotzooi van anderen opruimend. Ik zag hem gelijk weer voor me. Een lange magere man met een vreugdevol gezicht en een lichte terlenka broek. Die droeg hij altijd. Als bij toverslag schoof toen mijn vader in het beeld. Hij had namelijk ook zo’n broek. Een bruine. Terlenka was een stof die je niet hoefde te strijken. De broek had een vaste plooi voor en achter over de lengte en geen knoop maar een haaksluiting. Waarom herinner ik me dit? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik trots was op de oude man, maar dat heb ik niet tegen hem gezegd. Dat ik trots was op mijn vader, heb ik mijn vader ook nooit verteld, bedacht ik me nu.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *