Lotgevallen 55

Lotgevallen 55

HERFST

Ik werd vanmorgen wakker van verdriet. Waarschijnlijk omdat een droom het bij me achterliet. Ik dacht: ik kan erin blijven hangen, maar ik kan ook iets moois gaan doen. Om op te klaren besloot ik vroeg naar buiten te gaan, de tuin in. De herfstzon was daar al en die was drukdoende om het rood van de langzaam verkleurende wingerd nog roder te maken. Ik zag de laatste zonnebloemen, ze zijn er nog even. De nerven kleurden in het gele blad zwart. De grond geurde vochtig onder de al gevallen bladeren. Het is het seizoen van de vergankelijkheid. Omringd door de tijd liep ik door de tuin. De natuur is er altijd, ik ben er maar even, dacht ik. Mijn goede moed, die me weleens in de schoenen wil zakken, zakte toen niet verder, de grond in, nee, hij keerde terug. In het mooiste seizoen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *