Lotgevallen 49 – Leo Lotterman

Lotgevallen 49 – Leo Lotterman

TIEN KILOMETER

Je hoeft alleen maar de tien kilometer eronder te krijgen, zei ik tegen mezelf.  Niets en niemand anders. Alleen de tien kilometer. Ok. Ik startte in mijn eigen looptempo. Langzaam dus. Dat had ik geleerd op de beginnerscursus hardlopen. Maar na twee kilometer begon ik toch te twijfelen aan m’n snelheid, want ik werd alleen maar ingehaald, ik haalde zelf niemand in. Toen zette ik toch maar een tandje bij. Het werkte. Na een minuut of tien passeerde ik hardlopers die wandelden. Ja, dat krijg je ervan als je te hard van stapel loopt, zei ik wijs tegen mezelf en toverde een triomfantelijk glimlachje. Maar bij het bordje 7 kilometer verdween mijn glimlach. Mijn benen voelden als eikenhout. Recht vooruitkijken deed ik niet meer, dat maakte de weg naar de eindstreep alleen maar langer. Ik rende met het hoofd omlaag, ik zag alleen de weg vlak voor mijn voeten. Ik zag geen publiek meer. Tot ik de Molenstraat inliep, voor de laatste paar honderd meter. Toen was het voorbij. Het was 24 juni, warm en zonnig – de zomer was begonnen!

 

One response to “Lotgevallen 49 – Leo Lotterman”

  1. jcahermans1953@gmail.com' Jeannine schreef:

    Knap gedaan, bewondering

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *