De Dravende Dichter

De Dravende Dichter

M’n ‘halve dagje’ betekende zo’n beetje de helft van de afstand van de Halve Marathon zwalken om en over het parcours.

Het was warm, en kenners zeggen dan wel dat het lekker loopweer was, maar op een terrasje dat ik een enkele keer aandeed, was het zonder meer aangenamer.

Dat pilsje dat ik had, dat hadden de lopers niet. De rust die ik kon pakken, dat konden de lopers niet. Lopers hebben één doel op dat moment:  hun eigen kunnen overstijgen.

En zo mijmerend zwalkte ik achter de finishlijn, en even dacht ik, bij het verschijnen van een lange gestalte vanuit de bocht voor het Raadhuis, dat het koele pilsje van daarnet, haar weg naar mijn bol gevonden had…

Het leek Leo wel. Leo, de dichter, mijn dichter…

Zie je hem normaliter lopen, dan zie je dat-ie loopt te denken. En nu denk ik dat ik hem zie lopen. Hard zelfs…

Als hij dichterbij mij komt ( o jee, zonder z’n bril…) zie ik dat het hem wérkelijk is. Ook mijn camera herkent hem en juicht van klik-klik-klik.

 

Leo Lotterman, vanaf nu de Dravende Dichter.

 

Petje af… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *