Dag dier, dag dag

Dag dier, dag dag

Vandaag heet het Dierendag te zijn.

Het is een commercieel circusactje, maar ik gun iedere dierenhandelaar wat extra centjes en genoegen.

Dus vieren dit feestje.

Dus betekent het maagjes verwennen.

Die van m’n visjes, die van m’n vogeltjes en die van de hond die ik niet heb.

Maar m’n waakspin, naast de voordeur… Waar die mee te verrassen..?

Bij Pet’s Place vragen of ze iets leuks voor m’n spin hebben..?

Fruitvliegjes of zo..?

 

Dierendag, het blijft drommels moeilijk…

Geen hond

Geen hond

M’n lijf behoeft beweging, zeker nu en momenteel waarin energie node wordt gemist.

Dus banjer ik bij korte tijd en wijle langs de beek. Zomaar alleen, zomaar zonder doel.

Ik meen dan soms mensen te horen denken: vreemd, zo’n vent alleen…

Zij hebben een hond als gezelschap, of iets hijgends en harigs op vier poten dat er op lijkt.

Vanavond sprak een opgewekte, spontane vrouw zich uit: ‘Geen hond bij u..?’

Nee, geen hond. Mezelf…antwoord ik lachend. Zomaar een loopje na de maaltijd !

‘Oh, ik dacht al, geen hond…’

Ja, lach ik, geen hond.

‘Soms lopen ze los, weet je. Dan zie je een man, maar geen hond…’

Nee, geen hond…

 

Ziet u mij, ik ben het.

De Man Zonder Hond…

Uitgefeest

Uitgefeest

Een ochtendtippel zorgt voor frisheid in het hoofd.

Maar de stad lijkt uitgefeest te zijn. Er resten nog een skeletten van wat een podium en tribune waren, en het schijnt mooi te zijn geweest.

Roosendaal lijkt weer te gaan rusten, op te gaan in de grijsheid van een stadse herfst.

En vandaag ben ik de enige, zomaar op een terrasje op de Markt…

De Drijfveren

De Drijfveren

T’is op, t’is over, meldde de therapie eind vorige week…

Geen puf meer, geen veerkracht meer, het binnen en buiten niet meer zien…

Te veel gegeven, teveel verspild, teveel gewild, het kan allemaal waar zijn.

Het komt nu op de drijfveren aan, al weet ik niet eens waar die bij een eend zitten.

Weer wacht de tijd, weer wacht de rust, weer wacht het niet mee kunnen doen.

Met lief en kleinzoon langs maïs en door bos, het is een opgave.

Mijn verhalen over kabouterdeurtjes en zwamparapluutjes waaronder onze roodgepuntmutste vriendjes dankbaar kunnen schuilen worden ontvangen door ongelovige oortjes.

Evenveel ongeloof in de kleine blauwe oogjes: wat is er met deze Opa..?

Of: wat is er over van deze Opa..?

Atari

Atari

Vanochtend belandde ik aan een charmant sleeptouw bij de CoolCat in de Roselaer.

Mijn blik valt op een logo dat ik ken, maar het doorsnee publiek dat deze winkel doorgaans aan doet, vast en zeker niet.

Die zullen naar hun voorhoofd wijzen als wij vertellen wat we allemaal niet konden op onze Atari of Commodore 64.

Dat we urenlang scripts in hebben zitten tikken om een dom spelletje te laten werken en vervolgens te ontdekken dat het nooit zou werken.

En met hoeveel geduld wij konden wachten totdat onze wonderbare machine klaar was met rekenen.

Om het woord ‘floppy disc’ maar niet in de mond te nemen…

Wie, o wie van de jongeren in deze tijd, zal deze trui aan gaan schaffen en aantrekken..?

Spring naar werkbalk