Berm Turystyka

Berm Turystyka

Ik maak dagelijks m’n wandelingetjes, weer of geen weer. Als Man Zonder Hond trek ik de de wereld in. Nou ja, die van Roosendaal dan.

Als sombere gedachten in mij een plaatsje zoeken, verdwaalt mijn blik maar al te vaak naar het blik in de bossages die ik passeer.

Blikjes van vloeibare suikerbommen, maar hoe dan ook vaak vergezeld door lege vodkaflessen en rokerijverpakkingen.

Ik mis na vier maanden rookonthouding mijn genoeglijke paffers nog steeds, geef ik daarbij toe. Een man zonder shag voelt veel erger aan als een Man Zonder Hond.

Daarnaast: ik benijd de verslavingen van de buitenlanders in Roosendaal niet. Ze missen hun werkelijke thuis, en een verslaving helpt je vergeten, maar zo te zien, ook op te ruimen.

En daarom zie ik dit alles liggen, zoals de lege pizza’s on the road.

Verslaving…

Stel, denk ik, dat de hedendaagse mens accuut zou stoppen met op mobieltjes kijken…

Missen we dan ook meteen de grootste verslaving van deze tijd..?

Lotterman op verzoek

Lotterman op verzoek

Er zijn vrouwen die om een man smeken. Echt waar, ze bestaan ( gimme gimme gimme a man after midnight… )

En er zijn vrouwen die mij netjes om een Lotterman vragen. Zoals vandaag.

En daarom, op speciaal verzoek, hier de tekst van Leo’s gedicht dat voor de toehoorders in de kruiskerk door irritant zaktelefoongerammel niet te beluisteren viel:

Woord en Daad

 

Ik schreef aanvankelijk een gewichtig gedicht

over innoveren, in het volle licht

van duurzaam leven.

Het was een fantastisch vergezicht.

 

Ik zag circulaire economie leven op daken,

een verspillingsfabriek voor papier,

een verticaal stadspark met gezuiverd regenwater

en fietsers zwetend op verwarmde paden,

stadslandbouw op koffiedik en lichtgevende

planten voor donkere straten.

 

Het kon niet op, ik zie me het nóg schrijven,

o zo mooi maar zo gênant,

want ik was er weer ingetrapt:

in woorden verliezen waar het om gaat,

dat wil zeggen, de daad, de daad

nu, nu bewaren voor later.

 

( StadsNomade in de maak )

De Kleuren van Mariadal

De Kleuren van Mariadal

Het ochtendlicht nodigde uit voor een eenzame, koude wandeling naar Mariadal.

Zonder reden, of het zou zijn dat de klok verzet moest worden. Hetgeen ik er ook deed.

Binnen voelde ik de koude al binnentrekken, maar buiten leken de herstkleuren in de tuin mooier dan alle ander jaren dat ik hier mocht zijn.

En de kippen, ontsnapt uit de ren, ze kleurden er prachtig bij.

 

Vanmorgen, in al haar rust en schoonheid, was het klooster een schilderijtje in de tijd.

Gekoesterd door een mager zonnetje, en tegen haar op kijkend mij kleiner makend dan ik was.

 

Laat niemand dit schilderijtje ooit verhangen…

Wintertijd & Waterkoud

Wintertijd & Waterkoud

Het is één van de laatste oktoberdagen, de regen vanochtend maakte dat wel duidelijk.

Ik mag me graag in de regen bewegen, en vanmorgen toog ik dus richting binnenstad, om daar met doorweekte jas en zompige schoenen een ommekeertje richting huis te maken.

We mogen oktober geen slechte maand noemen, al is het erg vervelend dat er mensen door de regelmaat van grijsheid in het zwerk depressieve gevoelens krijgen. Dat gun je niemand.

Ik blader terug in mijn fotoarchief, en alle oktobermaanden van de voorbije jaren tonen veel blauw, veel lage zon.

Ik zie de aalscholvers in hun boom aan de Molenbeek. Vertrouwd.

Maar toen de Molenbeek een jaar later ecologisch ontwikkeld werd, ging ook de boom weg.

En met haar de aalschovers…

 

Maar hun foto blijft, zoals in mijn gedachten.

Het wordt wintertijd. En waterkoud, naar men vandaag vertelde…

 

WachtkamerprAad

WachtkamerprAad

Opvallend feitje is dat beide StadsNomaden onafhankelijk van elkaar al 3 maandjes hun inspiratie in wachtkamers op doen. Zou het zo doorgaan, wat hopelijk niet het geval is, dan onstaat er een ware Bravis-Bundel.

En dat willen we niet.

In de wachtkamers waar ik vertoef bekijk ik van uit mijn ooghoeken al wat gebeurt, of wat er zou moeten gebeuren.

Het leed wat tracht te herstellen zit hier op stoeltjes, en grijpt gedachtenloos naar de bladen die er liggen.

Ze liggen er al maanden, beduimeld, en ik begrijp nu het begrip ‘maandblad’ hier des temeer.

Geven die beduimelingen juist geen ziektes door.., speelt er door mijn hoofd.

Want ieder in de wachtkamer heeft dus iets…

 

Maar wat..?

 

 

 

Spring naar toolbar