KwartAadje 5

KwartAadje 5

De uren die volgen zijn intensief.

Ik word in een rolstoel van specialisme naar specialisme gereden, om de schade in kaart te brengen.

Ik kan best lopen, maar nee, dat mag niet.

Hier en daar wordt ik wederom  herkent, ‘de fotograaf toch..?’

Ik kan slechts knikken, ben nu niet meer als een lulletje rozewater. Een kasplantje.

Eentje die hier weg wil.

Die uit die rolstoel wil. Eentje die verstaanbaar wil schreeuwen.

 

Niet enkel onze vakantie ligt nu aan diggelen.

Nee, m’n hele leven…

KwartAadje 4

KwartAadje 4

Miranda…

Het duister boven m’n bed lijkt op de studioschemer waarin ik de glimmende ogen herken.

De ogen die ik leerde kijken, leerde fotografen, lang geleden…

Nu lig ik hier, onder haar hoede…

En ik kan enkel kijken door mijn kletsnatte ogen. Enkel kijken, terwijl er zoveel valt te zeggen…

Hopeloos…

 

Ik moet weer praten, en wel snel.

 

Dit is geen leven.

Ik moet m’n babbel terug…

KwartAadje 3

KwartAadje 3

Ze is allerliefts, de arts van het ontvangstcomité.

Legt uit wat er is gebeurd en wat er nog gaat gebeuren. De dag zal gevuld zijn met onderzoeken.

En ik moet accepteren afscheid te nemen van de man die ik was, waarschijnlijk.

Ik verdwijn in een bed in het duister van de ‘Stroke Unit’. Snoeren vastgeplakt aan mijn lijf, noodknopje bij de hand.

Mijn lief moet weg. Er valt veel te regelen ineens.

Ik verdrink in m’n kussen,  doordrenkt van m’n warme wanhoopstranen, ik klamp me erin vast. Stik erin.

Dicht bij m’n oor klinkt een warme stem:

Hee Aad…ken je me nog..? Miranda..? Vlaardingen..?

KwartAadje 2

KwartAadje 2

Het duurt slechts een momentje dat je bewustzijn om 3 uur ’s nachts vertelt dat er een deel van je lichaam mist.

Je rechteroog hangt dicht, de rest is leeg. Ook je stem ontbreekt…

Het is goed mis. Dat beseft mijn lief, dat beseft de juffrouw van 112, dat beseffen de mannen met de gele camper.

Aad wordt een ‘A1 over A58 naar Bravis Bergen op Zoom’. Volle snelheid door de stille nacht…

Het vertraagd in de koude catacomben van wat ooit de Lievensberg was.

Van de brancard mag ik niet meer af terwijl ik in allerijl naar het ontvangstcomité Neurologie gereden wordt:

Welcome to the Hotel California…

KwartAadje 1

KwartAadje 1

Een kwartiertje per dag proberen te schrijven. Met potlood of toets.

Zo wenst de Ergotherapeute, zo wenst ook de ledepop die terug wil naar wie hij was.

Het eerste kwartier zit erop, het vroeg veel.

Spring naar werkbalk