KwartAadje 10

KwartAadje 10

Het laatste KwartAadje vertelt van de Neuroloog die heeft vastgesteld dat een klein kalk-meteorietje in het universum van mijn brein ingeslagen zal zijn, zoasl kalkdeeltjes op oudere leeftijd dat kunnen doen.

Nu mag ik het zelf gaan doen, vanuit die cocon die thuis wacht.

Ik ben blij, want thuis mogen zijn betekent vrijheid, ondanks al mijn huidige beperkingen.

Het gevecht daartegen is het mijne, en is te winnen zolang ik mezelf de noodzakelijke tussentijdse rust biedt.

 

Hier stoppen mijn KwartAadjes.

Het verhaal is verteld, de controle over het toetsenbord herwonnen…

 

Had ik jullie al verteld dat ik van mensen hou..?

 

 

KwartAadje 9

KwartAadje 9

De momenten van bevinden en hervinden lijken gekomen.

Huilbuien maken voorzichtig plaats voor wat humor en vrijbuiterij.

Ik val niet meer pardoes in slaap.  Nee, ik besluit vrijwillig te slapen. Besef dat het me goed doet.

Wegwezen hier, ik lig mezelf en anderen in de weg.

Het wachten is echter op de laatste ct-scan, die uit zal wijzen of er geopereerd moet worden, of niet.

‘Voor de zekerheid’, zegt de Neuroloog.

 

Wat kan zijn zekerheid toch lastig zijn…

KwartAadje 8

KwartAadje 8

Geen bloemen op de kamer, en amper bezoek.

Lief, Kleine Meid en Grote Broer als enigen terzijde mijn bed.

Het waarom wordt steeds duidelijker.

Mijn focus moet op mezelf liggen.

Geconcentreerd kauwen, slikken, vingers bewegen, vastpakken, praten in duidelijke puzzelstukken. En in slaap storten, zondere enige controle.

Ik merk, vermoeid als ik ben, geen enkele vooruitgang.

Maar ik blijk de enige.

 

Ik schijn razendsnel te gaan…

 

KwartAadje 7

KwartAadje 7

Het kostte me alle energie van die komende dag.

En dat het festival en het klooster die dagen onderdeel van mijn priootjes waren, dat is duidelijk.

Maar de Brugstraat… Geen idee.

In de loop van de verdere dag stelt de neuroloog glimlachend vast dat hij niet vreemd op zal kijken als ik mezelf compleet terug win.

Ik geloof het niet, ben nu enkel maar moe, wil slapen.

Laat me alleen, laat me gaan…

KwartAadje 6

KwartAadje 6

Ik zou moeten rusten of berusten, maar de kans is er niet.

Ieder uur, ook in de nacht, wordt je lijf gecheckt.

Dus weinig slaap en wanhopig janken.

Niet om mezelf, maar beseffend dat hen die ik lief heb, met dit restje leven opgezadeld zullen zitten.

In de ochtend verschijnt mijn lachend lief weer aan mijn bed.

 

En ik pers met alle kracht geluid uit mijn strot:

Bugstat -Bommekinds – Ma-ie-dah…

 

Spring naar werkbalk