Boekje open, winkel dicht

Boekje open, winkel dicht

Vandaag een afspraak met een boekenwinkelmevrouw die ik collega mag noemen, maar ook vriendin, kennis, geestverwant en passant.

Kortom, ze loopt als een rode wollen draad door m’n werkzame leven heen.

Ik wilde enkel een foto in haar winkel maken, meer niet. Zo gepiept, zo weer weg. Dus even geen kopje thee, of loop maar even mee…

Hoewel…in een tweedehandsboekwinkel is het aangenaam toeven. Immers, de boeken zijn al gelezen, dus het is jouw taak niet meer.

Maar hebben wil je ze wel, gewoon ‘hebben’.

Bij aankomst zijn de lichten gedoofd, en door de open deur aanschouw ik drie voormalig collega’s, die ooit met mij knokten voor ‘onze’ krant.

Rond de tafel gaat het over de angst van elke oudere man: prostaatkanker. En hoe die te overwinnen.

Ik hoor een gloedvolle verhaal aan, dat mij stiller en stiller maakt en mijn thee steeds moeilijker doet wegslikken.

Maar het verhaal eindigt hoopvol.

Het was een robot die met uiterste precisie de verlossing bracht, en een mens die de beslissing nam.

 

De Nintendo-generatie werpt haar vruchten af, blijkbaar.

En mijn theekopje is eindelijk leeg…

2 responses to “Boekje open, winkel dicht”

  1. patrick.peeters67@gmail.com' Patrick Peeters schreef:

    Mijn vriendin, jou wel bekend, vertelde me net op dit moment hetzelfde. Wij mannen moeten toch wat lijden…☺

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *