Lotgevallen 64 ( Roosendaalse Stadsgeluiden )

Lotgevallen 64 ( Roosendaalse Stadsgeluiden )

‘1 euro!’

Het was dit weekend weer boekenmarkt in de Josephkerk. Ik snuffelde bij de tafel met Nederlandse literatuur, toen een man verderop informeerde naar de prijs van het boek dat hij in zijn handen hield. Twee euro, zei de mevrouw van de kerk. ‘Wat!? Het is overal 1 euro, waarom moet het hier dan 2 euro zijn!’  “Nee hoor,” zei de mevrouw vriendelijk, “de dikke boeken kosten overal 2 euro, dunnetjes zijn 1.”  ‘Dat is niet waar. Wat een onzin. 1 euro zeg ik. Ik betaal 1 euro.’ Zijn toon was inmiddels een agressieve. Hij rommelde in zijn plastic tas, keek toen weer op. ‘1 euro zeg ik. Het is hier overal 1 euro. Wat een onzin. 1 euro is het!’ De vrouw die nu achteruitdeinsde, zocht steun bij haar collega even verderop: “Wat moet ik doen?” Die antwoordde dat het gewoon twee euro is. Enigszins gesterkt hierdoor zei de vrouw toen tegen de man: “2 euro, meneer. Maar het geld komt allemaal ten goede aan de kerk hoor.” ‘Jaha, dat zal wel, ‘ snauwde de man. ‘1 euro, het is 1 euro. Ach, laat ook maar.’ Hij gooide het boek op tafel en beende weg. De vrouw bleef geschrokken achter, tot ze bijval kreeg van omstanders en collega’s. Even later had ze het weer gezellig met al die boekenliefhebbers. Het leek alsof er niets was gebeurd.

 

Lotgevallen 63

Lotgevallen 63

GIRL FROM THE NORTH COUNTRY

Ik dacht zomaar aan Bob Dylan. Dat gebeurt wel vaker. Eigenlijk denk ik elke dag wel eventjes aan hem. Net als aan Jan Wolkers. Omdat al hun liedjes en boeken mij altijd, echt altijd, iets geven. Welk iets verschilt per keer en is daarom niet zo interessant. Het gaat erom dát het iets doet met je. Zo overviel mij vanochtend het lied Girl From The North Country. Ik zong het ineens toen ik de trap afliep. Een ontroerend nummer over een voorbije liefde. De zanger verlangt haar niet terug, nee, hij wil alleen maar zeker weten dat het met zijn vroegere lief goed gaat. Please see if she’s wearing a coat so warm / to keep her from the howlin’ winds. Kwetsbaar en onzeker is hij nog steeds: zou ze zich mij nog wel herinneren, vraagt de zanger zich af. Het is een van de liefdevolste liedjes die ik ken. Ik ben Bob Dylan echt dankbaar voor dit nummer.

 

Lotgevallen 62 – Loslaten

Lotgevallen 62 – Loslaten

Weinig dingen zijn zeker in het leven, maar de komst van Sinterklaas is een voortdurende houvast. De zekerheid dat hij over een jaar weer komt, geeft op een of andere manier troost. Een ander woord weet ik niet voor het gevoel dat Sint oproept als je volwassen bent.

De optocht, daar ga ik dan ook graag heen. Ik stond dus op de Markt, zaterdagmiddag. Ik zag dicht bij mij een jongetje, met een pietenmuts op zijn hoofd en roetveegjes op de wangen. Hij zat op de schouders van zijn vader en keek uit. Ineens riep hij daar! daar! De wereld verstomde voor hem, want hij komt! hij komt! Hij liet met zijn ogen Sinterklaas niet meer los. Want loslaten doe je later, als je groot bent.  Op zo’n moment besef je dat jij vroeger ook dat jongetje bent geweest. Die overeenkomst vind ik een mooie geruststellende, troostrijke gedachte.

Lotgevallen 61

Lotgevallen 61

POM POM PIE DOM

Sinds ik een aantal weken terug in een interview las dat we meer naar duiven zouden moeten kijken, omdat we best wel wat kunnen leren van ze, let ik wat meer op deze vogels. Nu zat ik deze week dus aan een tafeltje op een terras. In mijn eentje, met een pilsje. Moe van al het getob in mijn kop, wilde ik gewoon even aan niets denken. Maar hoe doe je dat? Ten einde raad ging ik maar wat voor me uit kijken. Er kwam uit het niets opeens een duif in zicht, scharrelend rond een lege tafel. Hij liep er omheen, keek geen moment op of om. Zijn kop ging gemoedelijk alleen wat heen en weer: pom pom pie dom. Het voelde als een vrolijk commentaar op al dat gedoe in dat mensenhoofd van me. Pom pom pie dom. Inzichtgevend toch, zo’n duif.

 

Lotgevallen 60

Lotgevallen 60

BOZE BEJAARDE

In de supermarkt liep ik met mijn winkelwagentje de gang van de soepen in. Op dat moment kwam van de andere kant een oude mevrouw aangereden in een scootmobiel.  Zonder op of om te kijken draaide ze ook de gang in. Daarbij sneed ze me de pas af. Door mijn karretje terug te trekken, kon ik ternauwernood een botsing voorkomen. Ze wierp mij een vernietigende blik toe. Even later kwam ik haar tegen bij de wijnen en chips, toch een vrolijke gang lijkt me, maar haar gezicht stond onveranderd op onweer. In de rij bij de kassa sloot ze achter mij aan. Ik probeerde een glimlach. Het hielp niet. Ze bleef boos en verongelijkt voor zich uit kijken. Het waren blijkbaar emoties die zo te zien haar gezicht nooit verlieten. Wat zou er toch in haar leven gebeurd zijn dat ze zo is? Eenmaal buiten bleef ik erover piekeren, ook al was het een mooie herfstdag, met een lekker zonnetje en kleurende bladeren aan de bomen.

Spring naar werkbalk