Lotgevallen 48 – Leo Lotterman

Lotgevallen 48 – Leo Lotterman

MAXIMA (2)

Argentijnse media berichtten dat koningin Maxima op de begrafenis van haar zus het lied “Knockin’ on heaven’s door” van Bob Dylan heeft gezongen. Eerder zong zij op de begrafenis van haar vader ook een lied van Dylan. Welke, dat stond jammer genoeg niet in het bericht. Los van de verdrietige aanleiding, is dit nieuws voor mij, die al langer dan levenslang in Bob is, te mooi om niet waar te zijn. Ik word er blij van. Omdat “Knockin’ on heaven’s door” gewoon een heel erg mooi lied is. Dat is één. Twee is dat onze koningin blijkbaar ook een beetje in Bob is. Drie, ten slotte. Er gaat weinig boven een koningin die liedjes van Bob Dylan zingt. Ze zingt ze vast heel mooi. Troostrijk, vermoed ik.

Lotgevallen 47 – Leo Lotterman

Lotgevallen 47 – Leo Lotterman

MAXIMA (1)

In de krant las ik dat de zus van koningin Maxima is overleden. Dat is verdrietig nieuws. Mijn gedachten dreven langzaam naar mijn broer die in 1999 op 45-jarige leeftijd stierf aan een hartstilstand. Het verdriet om zijn dood is altijd anders geweest dan om mijn gestorven vader en moeder. Je weet dat je ouders op een gegeven moment doodgaan, het getij verloopt, en daar kun je, uiteindelijk, vrede mee hebben. Maar een broer of zus, nee. Dat blijft trekken. Die hoort namelijk minstens net zo lang te leven als jij. Samen oud worden omdat je vroeger ook samen jong was. Je zat naast elkaar in pyjama op de bank en keek televisie, je sliep bij elkaar op de kamer, je kreeg zijn fiets omdat hij nu eenmaal eerder groot werd. Dit alleen al zorgde voor een fundamentele verbondenheid. Daarom voelde het sterven van mijn broer bijna als een amputatie. Maar ik moest toen wel verder. Dus je leerde er mee leven, zoals met een mank been.

Lotgevallen 46 – Leo Lotterman

Lotgevallen 46 – Leo Lotterman

MANNEN EN VROUWEN

Het was me nooit zo nadrukkelijk opgevallen, tot een paar dagen terug op een bank in het Emile van Loonpark een jongen en een meisje bijna gelijktijdig hun dunne trui uittrokken. Het was die dag nog warmer dan voorspeld, vandaar. Wat ik toen zag, zag ik vanaf dat moment vaker. Omdat ik erop ging letten. Het gebeurde thuis. Op televisie. Een enkele keer in de stad, in de zon. Dat mannen en vrouwen dus een trui of shirt anders uittrekken. Vrouwen pakken hun shirt aan de voorkant vast en trekken het met gekruiste armen over het hoofd, recht omhoog. Mannen pakken hun shirt juist aan de achterkant bij de nek en trekken het dan naar voren, en buigen daarbij het hoofd. Waarom dit verschil bestaat, ik weet het niet. Ik kom niet verder dan de volgende constatering. Ik probeerde een shirt op vrouwelijke wijze uit te trekken. Het voelde niet alleen heel onnatuurlijk, ook schoof ik met mijn shirt bijna de bril van mijn neus. Dat gebeurt niet als ik het op z’n jongens doe.

Lotgevallen 44 – Leo Lotterman

Lotgevallen 44 – Leo Lotterman

SPOTIFY

Ze zeggen dat ik aan de spotify moet, dat het kopen en bezitten van popplaten niet meer van deze tijd is. Nou ja. Op mijn zestiende kocht ik mijn eerste elpee en ik ben er nooit mee gestopt. Ik hou veel van popmuziek, maar waarom wil ik haar platen ook hebben? Omdat het een magisch moment blijft om de muziek uit de hoes tevoorschijn te halen, op de draaitafel te leggen of in de cd-speler te schuiven en te wachten tot de muziek begint. En dan met de hoes in de hand luisteren, je laat het hoesontwerp op je inwerken, je kijkt nog eens welke muzikanten erop mee spelen en leest de bijgevoegde songteksten mee. Het is een mooi ritueel. Ik beleef de muziek op die manier nog intenser. Ik wil niet zomaar naar popmuziek luisteren. Popmuziek is voor mij meer dan alleen maar muziek. Zij vertelt mij over de wereld waarin wij leven en over mijzelf, zij heeft mij mede gevormd. Natuurlijk weet ik dat ik mijn elpees en cd’s nooit meer allemaal zal horen. Toch is het fijn dat ze er met z’n allen zijn. Hun fysieke aanwezigheid geeft een vertrouwd gevoel terug, we hebben zeg maar het een en ander meegemaakt samen, de popplaten en ik.

Spring naar werkbalk