KwartAadje 12

KwartAadje 12

De eerste ‘grote’ onderneming na mijn afscheid van Bravis: in gedachtenis aan Ingrid nam Zoë me mee met picknickmand en camera naar Maasvlakte 2, de haven van de toekomst in zee.

Eerder deze week al met mijn lief naar de Markt in Roosendaal, en die van Bergen op Zoom bezocht.

Het betekende omzien in de tijd. Vervaagde ontmoetingen, mensen, belevenissen, ervaringen…

Het lijkt allemaal achter me, passanten in de tijd die voor mijn gevoel allemaal overleden lijken.

Ik zelf lijk momenteel stil te staan, alsof er niets meer gaat gebeuren.

Een vreemd gevoel van onmachtig in het heden staan.

Vermoeiend, zo’n herseninfarct.

Heel vermoeiend…

KwartAadje 11

KwartAadje 11

De afgelopen week dienden de KwartAadjes echt besteed te worden aan het beantwoorden van mails.

Dingen die ik heb opgezet verdienen voortgang, en soms komen daar nu anderen aan te pas.

Ook bezoekjes, die vanwege hun opgelegde schaarsheid op ‘audiënties’ lijken, ervaar ik als zeer welkom.

Ze maken het makkelijker te berusten in mijn onverwachte situatie.

Inmiddels blijkt uit dagmeting dat eten en nadenken mij het meest vermoeien, en de grootste oorzaak zijn dat ik spontaan in een Doornroosjeslaap val.

 

Dus de duidelijkheid komt nu.

En de uitdaging om d’Alledaagse weer op te pakken:

In een koffiebar gisteren: ‘Mevrouw, zou u uw man wel zelf laten pinnen…?’

KwartAadje 10

KwartAadje 10

Het laatste KwartAadje vertelt van de Neuroloog die heeft vastgesteld dat een klein kalk-meteorietje in het universum van mijn brein ingeslagen zal zijn, zoasl kalkdeeltjes op oudere leeftijd dat kunnen doen.

Nu mag ik het zelf gaan doen, vanuit die cocon die thuis wacht.

Ik ben blij, want thuis mogen zijn betekent vrijheid, ondanks al mijn huidige beperkingen.

Het gevecht daartegen is het mijne, en is te winnen zolang ik mezelf de noodzakelijke tussentijdse rust biedt.

 

Hier stoppen mijn KwartAadjes.

Het verhaal is verteld, de controle over het toetsenbord herwonnen…

 

Had ik jullie al verteld dat ik van mensen hou..?

 

 

KwartAadje 9

KwartAadje 9

De momenten van bevinden en hervinden lijken gekomen.

Huilbuien maken voorzichtig plaats voor wat humor en vrijbuiterij.

Ik val niet meer pardoes in slaap.  Nee, ik besluit vrijwillig te slapen. Besef dat het me goed doet.

Wegwezen hier, ik lig mezelf en anderen in de weg.

Het wachten is echter op de laatste ct-scan, die uit zal wijzen of er geopereerd moet worden, of niet.

‘Voor de zekerheid’, zegt de Neuroloog.

 

Wat kan zijn zekerheid toch lastig zijn…

KwartAadje 8

KwartAadje 8

Geen bloemen op de kamer, en amper bezoek.

Lief, Kleine Meid en Grote Broer als enigen terzijde mijn bed.

Het waarom wordt steeds duidelijker.

Mijn focus moet op mezelf liggen.

Geconcentreerd kauwen, slikken, vingers bewegen, vastpakken, praten in duidelijke puzzelstukken. En in slaap storten, zondere enige controle.

Ik merk, vermoeid als ik ben, geen enkele vooruitgang.

Maar ik blijk de enige.

 

Ik schijn razendsnel te gaan…

 

Spring naar toolbar