Het Venster

Het Venster

Natuurlijk, die onzin omtrent zomer- en wintertijd dient afgeschaft te worden. Maar Het Venster niet.

Want zo komen we met z’n allen gezellig de donkere dagen door.

De komende Vensters zijn uitdagender, gevarieerder en interactiever voor de deelnemers.

Voor mij niet.

 

Ik weet ze allemaal.

Duh.

De Trui

De Trui

Ook de trui komt weerom. Want we hebben winnaars, en veel ook.

Mejuffrouw Hermans ( 4 september a.s. al 40 jaar medewerkzaam) jureert momenteel mijn tellingen.

Want een klap van de molen hebben en geen foutjes maken, dat lijkt me sterk.

Binnenkort de uitslag dus…

Weerom…

Weerom…

Het is tegen alle wetten in, maar de stilte hier is onuitstaanbaar.

Kort gezegd komt het erop neer dat ik blij mag zijn dat ik nog in staat ben niet blij te zijn, en dat ik me moet leren neerleggen bij feiten waar ik me nooit bij neer zou leggen.

En dus gaan we door, ook hier. Hoe moeizaam dan ook.

Wat was komt nooit weerom, dus we kijken maar weer eens vooruit…

 

( Foto: Joost Braat )

KwartAadje 14

KwartAadje 14

Al met al wil de berusting maar niet komen in het isolement van m’n hedendaagse, nieuwe alledaagse leventje.

De schrijfsels met groetjes en wensen zijn als vrije vogeltjes door mijn brievenbus gevlogen en nestelen zich op de kastdeur.

Wat zou ik de afzenders graag zien. Hier, ergens dichtbij, op een terras, buiten en waar je als mensenmens maar komen wil.

Bijbeppen, bijlachen, bijplannetjes maken zoals altijd.

Nieuwe creaties, nieuwe wonderen, nieuwe inzichten.

Nu echter wachten de mokers die beslissingen moeten nemen over mijn verdere leven.

Hoe nu verder is een lastige materie als je afgeraden wordt erover na te denken.

 

De vorm van een nieuw leven moet nog gestalte krijgen…

KwartAadje 13

KwartAadje 13

Nu de vakantievrijheid van m’n lief erop zit, betekent het dat het nu echt op mezelf aankomt.

Ik zal mee moeten bewegen met de dag, dus ik begeef me te voet richting Bravis,waar Ergo en Logo wachten.

Fiets en auto zijn voor mij momenteel onmogelijk, maar mijn benen, die heb ik.

Terwijl ik tussen de bedrijven door in de koffiekamer van het ziekenhuis in mijn neus zit te therapeuteren, herken ik buiten twee gestaltes.

Is dit ziekenhuis nu zo groot, of juist zo klein..? Of ben ik het..?

 

Hoe dan ook: weerzien !

Liever niet hier, op dit plein waar alle rokers naar verbannen worden, maar het is een weerzien.

En, hoe dan ook, weerzien doet goed.

Houdt een belofte in.

Geeft uitzicht, al laat de zon het nu niet toe..? 😉

 

Spring naar werkbalk